Skąd właściwie wziął się Hermes Trismegistos czyli tajemniczy „Hermes Po Trzykroć Wielki”, którego przez stulecia uważano za strażnika najstarszej wiedzy świata? Czy był rzeczywistą postacią? Egipskim kapłanem? A może jedynie legendą stworzoną przez późniejszą tradycję?
Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba cofnąć się do starożytnego Egiptu i greckiej fascynacji jego religią.
Już w epoce klasycznej Grecy postrzegali Egipt jako krainę pradawnej, tajemnej wiedzy i równie tajemniczych rytuałów oraz kapłanów posiadających dostęp do sekretów kosmosu. Herodot w swoich Dziejach przedstawiał Egipcjan jako lud bardzo stary, religijny i obdarzony ogromną wiedzą. Twierdził nawet, że część greckich praktyk religijnych wywodzi się właśnie z Egiptu. Grecy patrzyli z podziwem na monumentalne świątynie, rozwinięty kult kapłański oraz starożytność egipskiej cywilizacji. Egipt wydawał się im miejscem starszym od samej Grecji i przede wszystkim strażnikiem pamięci o czasach dawno już zapomnianych.
Podobne motywy pojawiają się u Platona. W dialogach Timajos i Kritias egipscy kapłani zostają przedstawieni jako strażnicy wiedzy o dawnych dziejach świata i kosmosu. To właśnie tam pojawia się słynna scena, w której egipski kapłan mówi Solonowi, że Grecy są „wiecznymi dziećmi”, ponieważ utracili pamięć o najstarszej historii ludzkości. Również Plutarch w traktacie O Izydzie i Ozyrysie interpretował religię egipską jako system głębokiej symboliki filozoficznej.
Warto jednak pamiętać, że był to w dużej mierze Egipt wyobrażony. Grecy filtrowali egipskie wierzenia przez własne pojęcia filozoficzne i religijne, utożsamiali egipskich bogów z greckimi oraz projektowali na Egipt własne wyobrażenia o pradawnej mądrości. To właśnie z tego obrazu Egiptu wyrósł późniejszy hermetyzm.
Jednym z najciekawszych świadectw egipskiej tradycji związanej z tajemną wiedzą jest opowieść o Setne zachowana w papirusie kairskim z okresu ptolemejskiego. Setne, kapłan i czarownik zarazem, pragnie zdobyć magiczną księgę zawierającą wszelkie tajemnice nieba i ziemi. Księga znajduje się w grobowcu starożytnego uczonego Naneferkaptaha, który sam zapłacił wysoką cenę za jej zdobycie. Duch zmarłego wielokrotnie ostrzega Setne przed niebezpieczeństwem związanym z posiadaniem księgi, jednak bohater mimo to wykrada ją z grobowca. Za swój czyn zostaje surowo ukarany, choć ostatecznie przeżywa i odpokutowuje winy.
Księga wspomniana w opowieści to tajemnicza Księga Thotha. Co ciekawe, tekst o takim tytule rzeczywiście istniał. Był to utwór dotyczący kapłańskich misteriów, zaświatów oraz wiedzy dostępnej jedynie wtajemniczonym. Zachowane fragmenty mają charakter inicjacyjny i przedstawiają wiedzę jako coś, do czego dochodzi się stopniowo. W niektórych fragmentach Thot zostaje określony mianem „trzykrotnie wielkiego”, co część badaczy uważa za możliwe źródło późniejszej postaci Hermesa Trismegistosa.
Hermes Trismegistos nie pojawił się więc w kulturze starożytnej nagle ani przypadkowo. Był efektem połączenia greckiego Hermesa z egipskim Thotem oraz wielowiekowej fascynacji Egiptem jako źródłem pradawnej wiedzy. Sam hermetyzm powstał jednak znacznie później, głównie w środowisku grecko-egipskiej Aleksandrii pierwszych wieków naszej ery.
Najważniejszym tekstem tradycji hermetycznej stał się zbiór greckich traktatów znanych jako Corpus Hermeticum. Składa się on z siedemnastu traktatów powstałych głównie między II a IV wiekiem n.e. Teksty dotyczą natury Boga, kosmosu, duszy, duchowego odrodzenia oraz relacji pomiędzy człowiekiem a wszechświatem. Blisko związany z Corpus Hermeticum jest również traktat Asclepius, niezwykle ważny dla średniowiecza i renesansu, ponieważ zachował się w języku łacińskim. Znajdują się tam między innymi rozważania o boskości człowieka, astrologicznych zasadach kosmicznych oraz słynne fragmenty dotyczące „ożywiania” posągów bogów poprzez rytuały i moce duchowe. To właśnie takie teksty przyczyniły się do powstania przekonania, że Egipcjanie posiedli niezwykłe umiejętności magiczne i wiedzę przekraczającą zwykłe ludzkie poznanie.
W tradycji hermetycznej ogromną rolę odegrała również Tabula Smaragdina, czyli Szmaragdowa Tablica. Przez stulecia uważano ją za starożytne objawienie pozostawione przez samego Hermesa Trismegistosa. Współczesne badania wskazują jednak, że najstarsza znana wersja tekstu pochodzi prawdopodobnie z VIII lub IX wieku. Szmaragdowa Tablica jest bardzo krótkim tekstem zapisanym w formie aforyzmów. Najsłynniejsze zdanie brzmi: „To, co jest na dole, jest jak to, co jest na górze, a to, co jest na górze, jest jak to, co jest na dole”. W średniowieczu i renesansie te słowa interpretowano jako wyraz przekonania o analogii pomiędzy kosmosem a światem ziemskim. Zdanie to stało się jednym z fundamentów późniejszego hermetyzmu, astrologii, alchemii i okultyzmu.
Przez wiele stuleci wierzono, że teksty hermetyczne pochodzą jeszcze z czasów faraonów i zawierają najstarszą wiedzę świata. Pogląd ten został zakwestionowany dopiero w 1614 roku przez Isaaca Casaubona, który wykazał, na podstawie analizy językowej, że Corpus Hermeticum powstało nie w starożytnym Egipcie faraonów, lecz w epoce hellenistycznej i zostało napisane po grecku.
Mimo to autorytet Hermesa Trismegistosa przetrwał kolejne stulecia. Fascynacja Egiptem jako źródłem tajemnej wiedzy trwa zresztą do dziś. Piramidy, amulety, wtajemniczenia, astrologia, symbole i sekrety kapłanów nadal zajmują ważne miejsce w kulturze ezoterycznej. Współczesny mit „magicznego Egiptu” jest więc nie tylko spuścizną samej cywilizacji faraonów, lecz także dziedzictwem greckiego wyobrażenia Egiptu jako krainy wiedzy przekraczającej zwykłe ludzkie poznanie.
Źródła
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz