Stosuję metody klasycznej astrologii renesansowej i astrologii królewskiej, dopracowane do perfekcji w XVII wieku przez wybitnego astrologa Jeana-Baptiste’a Morina, działającego na dworze królów, którzy uczynili Francję mocarstwem: Ludwika XIII i Ludwika XIV. Korzystam z ich współczesnego rozwinięcia w XX i XXI wieku — szkoły nowojorskiej oraz prac Alexeya Borealisa.
Używam wymagającej techniki mundalnych dyrekcji prymarnych. Bardzo cenię również techniki horarne XVII-wiecznego astrologa Williama Lilly’ego, rozwijane współcześnie przez Johna Frawleya i Alexeya Borealisa.
Nie stosuję powszechnie używanych współcześnie metod tzw. astrologii humanistycznej, refleksji jungowskiej, tranzytów, dyrekcji zodiakalnych, midpunktów, planet karłowatych, zodiaku syderycznego ani astrologii hinduskiej. Są one domeną innych, równoprawnych nurtów i dziedzin wiedzy astrologicznej.
Nie używam również bezkrytycznie dawnych metod astrologów hellenistycznych i arabskich, ponieważ mogą być zbyt ogólne.
Nie jestem jasnowidzem ani wróżką. Astrologia klasyczna jest praktyczną nauką, dawniej wykładaną na uniwersytetach. Opiera się nie na wizji proroczej, lecz na myśleniu symbolicznym poddanym krytyce przez racjonalną analizę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz